Matematika klasean. DBH 4.mailako ikasle berriekin hausnarrean (pentsatzen, hausnartzen, gogoetan) eta hausnarrean (behiarena egiten, hau da, gogoeta "bergogoetatzen", gogoetari bueltak ematen eta mastekatzen, hausnarketak irensteko hausnarrean aritu behar baita, nonbait!):
- Bi infinitu berdinak dira beti?
- ... (zoragarria izaten da ikasleen aurpegi harrituak ikustea... ez dago harridura sortzea baino ederragorik... bizitzan denbora gehiago pasa beharko genuke harridura guneak eta uneak sortzen).
- Ea infinitu bat beste infinitu bat baino handiagoa izan daitekeen...
- EZ! (ziurtasunez! 15 urteko gazteak dena egin behar du ziurtasunez)
- Ez?
- EZ! Asko beti da asko.
- Baina, asko guztiak berdinak dira?
- BAI!
- Bai?
- Edo ez! (indarra hasi da apaltzen... lortu dut (eta ez da erraza!) zalantza sortzea! (Eutsi horri, Irati!) Zalantzarik sortu ezean, ez dago hausnarketarik, eta hausnarketarik ezean, akabo jakin-minaren xarma)
- Ez?
- Ez dut ulertzen! (tarteka burua makurtzen ere jakin behar da)
- Asko bat izan daiteke askoago? Bat bestea baino infinitu askoagoa izan daiteke?
- Mugarik ez duen zerbait mugatu dezakegu, Irati?
- (Ño! Horri ere erantzun egin behar!) Badirudi ezetz, ezta? Baina, mugarik gabeko espazio guztiak neurri berekoak dira?
- Baina, infinituak ezin du neurririk izan...
- Hori ere egia da! (positiboa koadernora) Edo egia izan daitekeela dirudi...
- Orduan?
- Dirudik, hau da, iruditzeak beti izaten dituela tranpak ezkutuan.
- Orduan, zer idatziko dugu koadernoan?
- Ipuinari zuk eman beharko diozu amaiera. Idatzi lasai zure ondorioa. Idazten duzuna idazten duzula ongi egongo da.
Ba hoixe, nazkarik ematen ez duen askoaz aritu garela hizketan, ia ezustean, gehienetan bezalaxe, halako gaiak bat-batean sortzen baitira ikasgelan. Eta zer litzateke klase ordu bat bat-batean sortutako une eder horiengatik ez balitz? Ikasi, ikasi, ikasi... halako momentuetan ikasten da gehien.

.jpg)



